دانش

نصب کابل فیبر نوری زیرزمینی چیست؟

نصب زیرزمینی کابل فیبر نوری فرآیند دفن کابل های فیبر نوری در زیر سطح زمین برای ایجاد زیرساخت های مخابراتی محافظت شده است. این روش شامل ترانشه برداری یا سوراخ کردن، قرار دادن کابل از طریق مجاری یا دفن مستقیم و محافظت مناسب در برابر آسیب های محیطی و فیزیکی است.

استقرار زیرزمینی در رویکرد آن به حفاظت از کابل، ساختار هزینه و نمایه قابلیت اطمینان بلندمدت، اساساً با نصب هوایی متفاوت است. نصب معمولاً کابل ها را در اعماق 18 تا 48 اینچ بسته به مقررات محلی، شرایط خاک و وجود سایر تاسیسات زیرزمینی دفن می کند.

روش ها و تکنیک های نصب

سه روش اصلی بر استقرار فیبر زیرزمینی غالب است که هر کدام برای زمین و نیازهای پروژه خاص مناسب است.

ترانشه برداری

ترانشه برداری سنتی ساده ترین روش نصب زیرزمینی است. خدمه ترانشه های پیوسته را با استفاده از تجهیزات تخصصی حفر می کنند و مسیرهایی را برای دفن مستقیم کابل یا قرار دادن مجرا ایجاد می کنند. طبق داده های صنعت سال 2024 از انجمن فیبر باند پهن و دکارت، هزینه ترانشه برداری به ازای هر فوت به طور متوسط ​​12 دلار است که آن را به مقرون به صرفه ترین روش زیرزمینی تبدیل می کند.

این فرآیند مستلزم هماهنگی دقیق با سرویس های مکان یابی است. قبل از شروع هر حفاری، پیمانکاران باید برای علامت گذاری زیرساخت های زیرزمینی موجود از جمله خطوط آب، لوله های گاز و کابل های برق با خدمات 811 تماس بگیرند. این از آسیب های پرهزینه و اختلالات خدماتی خطرناک جلوگیری می کند.

عمق ترانشه بر اساس مکان و تنظیم متفاوت است. تأسیسات شهری معمولاً به عمق 24 تا 36 اینچ نیاز دارند، در حالی که استقرارهای روستایی ممکن است از 18 تا 24 اینچ استفاده کنند. زمین های صخره ای چالش هایی را ایجاد می کند که می تواند هزینه های حفاری را به طور قابل توجهی افزایش دهد و گاهی اوقات به طور کامل به روش های جایگزین نیاز دارد.

حفاری جهت دار افقی

حفاری جهت دار افقی (HDD) یک راه حل بدون ترانشه برای عبور از موانع بدون ایجاد اختلال در سطح ارائه می دهد. این روش شامل حفاری یک سوراخ پایلوت در امتداد یک مسیر از پیش تعیین شده، بزرگ کردن سوراخ و کشیدن کابل از طریق مسیر ایجاد شده است. HDD هنگام عبور از جاده‌ها، رودخانه‌ها یا مناظر مستقر که در آن سنگربرداری سنتی بیش از حد مخرب است، عالی است.

این تکنیک به ماشین‌های حفاری تخصصی و اپراتورهای آموزش‌دیده نیاز دارد که می‌توانند با حفظ شعاع خمش کابل، موانع زیرزمینی را هدایت کنند. پروژه‌هایی که از HDD استفاده می‌کنند معمولاً هزینه بیشتری نسبت به ترانشه‌برداری دارند، اما با حفظ زیرساخت‌های سطحی و کاهش هزینه‌های بازسازی، ارزش ارائه می‌دهند.

شخم زدن

شخم کابلی کارایی را برای دویدن طولانی و مستقیم در زمین های باز ارائه می دهد. گاوآهن های ارتعاشی به طور همزمان ترانشه های باریک را قطع می کنند و کابل را در یک گذر می گذارند و زمان نصب را در مقایسه با ترانشه های سنتی به میزان قابل توجهی کاهش می دهند. انجمن فیبر باند پهن گزارش داد که میانگین هزینه شخم زدن به ازای هر فوت 17 دلار در سال 2024، بالاتر از ترانشه برداری اما برای مکان های مناسب سریعتر است.

شخم زدن در خاکهای نرمتر بدون محتوای سنگ قابل توجه یا سیستم ریشه متراکم بهترین کار را دارد. این روش نیازمند توجه دقیق به کشش و نرخ تغذیه کابل برای جلوگیری از آسیب در حین نصب است.

انواع کابل و سیستم های حفاظتی

تاسیسات فیبر زیرزمینی از دو پیکربندی کابل اصلی استفاده می کنند که هر کدام برای الزامات حفاظتی خاص طراحی شده اند.

کابل دفن مستقیم

کابل های دفن مستقیم دارای ساختار محافظ پیشرفته برای قرار دادن زمین بدون مجرا هستند. این کابل ها دارای زره ​​فولادی موجدار، مواد مسدودکننده آب-و پوشش های بیرونی تقویت شده برای مقاومت در برابر فشار خاک، رطوبت و فعالیت احتمالی حفاری هستند. زره فولادی ضمن حفظ انعطاف پذیری کابل، محافظت در برابر جوندگان و استحکام مکانیکی را فراهم می کند.

هزینه کابل‌های زره‌دار فولادی در هر فوت بیشتر از فیبر استاندارد است، اما هزینه‌های لوله‌کشی را حذف می‌کند. تیم‌های نصب همچنان باید حداقل شعاع خمش را در هنگام قرار دادن رعایت کنند، معمولاً 20 برابر قطر کابل برای طرح‌های زرهی.

مجرای-سیستم های محافظت شده

سیستم های مجرای یک مسیر حفاظتی را فراهم می کنند که جایگزینی کابل در آینده یا گسترش شبکه را ساده می کند. پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) یا PVC از کابل ها در برابر تماس مستقیم خاک و تنش فیزیکی محافظت می کند. این رویکرد بر تاسیسات شهری که در آن تغییرات احتمالی در آینده وجود دارد، غالب است.

نصب کانال هزینه اولیه را اضافه می کند اما ارزش بلندمدت- ارائه می دهد. کابل‌های آسیب‌دیده در داخل مجرا را می‌توان بدون حفاری مجدد- بیرون کشید و جایگزین کرد، که این مزیت قابل توجهی نسبت به دفن مستقیم است که در آن آسیب کابل اغلب نیاز به ترانشه‌برداری جدید دارد.

تکنیک فیبر دمیده شده از هوای فشرده استفاده می‌کند تا کابل‌های سبک وزن را از طریق مجرای از قبل نصب‌شده به حرکت درآورد، و امکان استقرار سریع و ارتقاء آسان در آینده را فراهم می‌کند. یک کابل 144 فیبر فقط 8 میلی متر قطر می تواند صدها فوت از طریق سیستم های کانالی که به درستی طراحی شده اند دمیده شود.

برنامه ریزی و آماده سازی سایت

تاسیسات زیرزمینی موفق با مراحل ارزیابی و برنامه ریزی جامع محل شروع می شود که موانع احتمالی را قبل از شروع ساخت و ساز شناسایی می کند.

مهندسان بررسی‌های دقیقی را انجام می‌دهند که ویژگی‌های زمین، ترکیب خاک و زیرساخت‌های ابزار موجود را مستند می‌کند. تجزیه و تحلیل خاک روش های مناسب ترانشه و نیاز به عمق را تعیین می کند. خاک‌های رسی امکان حفاری آسان‌تر را فراهم می‌کنند، اما ممکن است برای پایداری نیاز به دفن عمیق‌تری داشته باشند، در حالی که خاک‌های شنی به خوبی زه‌کشی می‌کنند اما می‌توانند در طول زمان جابجا شوند. شرایط صخره ای به طور چشمگیری هزینه ها را افزایش می دهد و ممکن است نیاز به مسیریابی یا روش های جایگزین داشته باشد.

برنامه ریزی مسیر کوتاه ترین مسیر کابل را در مقابل محدودیت های نصب عملی متعادل می کند. مسیرها باید از تاسیسات موجود اجتناب کنند و در عین حال خم‌هایی را که ممکن است بیشتر از مشخصات کابل باشد به حداقل برسانند. طراحان شبکه کل نیازهای کابل از جمله ذخیره سازی شل در نقاط اتصال را محاسبه می کنند، معمولاً 65 تا 150 فوت در هر منهول یا محل دستی برای دسترسی به تعمیر و نگهداری در آینده.

انطباق با مجوز و مقررات، عناصر مهم برنامه ریزی را نشان می دهد. مقررات شهرداری حداقل عمق دفن، الزامات مرمت و روش های ساخت و ساز قابل قبول را تعیین می کند. برخی از حوزه‌های قضایی، مواد مجرای خاص یا گواهی‌های نصب را الزامی می‌کنند. پروژه‌های شهری با مناظر مجوزدهی پیچیده‌ای مواجه هستند که آژانس‌های متعدد و صاحبان املاک را درگیر می‌کنند.

فرآیند نصب و الزامات رسیدگی

کابل‌های فیبر نوری در حین قرار دادن زیرزمینی برای جلوگیری از آسیب{0} عملکرد به دقت نیاز دارند.

مدیریت تنش کششی

کابل ها دارای حداکثر مشخصات کششی هستند که تیم های نصب هرگز نباید از آنها تجاوز کنند. محدوده‌های معمولی از 600 پوند برای کابل‌های استاندارد، با مقادیر دقیق مشخص شده در برگه‌های اطلاعات سازنده متغیر است. فراتر از این محدودیت ها می تواند به الیاف داخلی آسیب برساند حتی زمانی که غلاف بیرونی دست نخورده به نظر می رسد.

نصاب ها از تجهیزات نظارت بر تنش و دستگیره های کششی کالیبره شده برای حفظ سطوح نیروی ایمن در سرتاسر قرار دادن کابل استفاده می کنند. وینچ های کششی هیدرولیک کشش کنترل شده و اندازه گیری شده را برای کابل کشی طولانی تر فراهم می کنند. روان کننده ها اصطکاک بین دیواره های کابل و مجرا را کاهش می دهند و نیروی کششی مورد نیاز را کاهش می دهند.

محافظ شعاع خمشی

هر طرح کابل حداقل نیاز شعاع خم را مشخص می کند که معمولاً به صورت مضربی از قطر کابل بیان می شود. اکثر کابل‌های فیبر به شعاع خمشی ۱۰ تا ۲۰ برابر قطر بیرونی خود در هنگام نصب نیاز دارند، با مشخصات محکم‌تر برای خم‌های نصب‌شده طولانی‌مدت.

شارپ الیاف داخلی را تحت فشار قرار می دهد و باعث از دست دادن سیگنال یا شکستگی می شود. خدمه نصب از سنبه یا راهنما برای حفظ انحنای مناسب در گوشه ها و انتقال استفاده می کنند. سوراخ‌های دستی نقاط دسترسی را فراهم می‌کنند که در آن کابل‌ها می‌توانند به‌تدریج به جای تیز تغییر جهت دهند.

نقاط اتصال و اتصال

مکان های اتصال شبکه برای خاتمه اولیه و نگهداری آینده نیاز به دسترسی دارند. بسته‌های اتصالی از اتصالات فیبر جوشی{1} در برابر رطوبت و آلودگی محیطی محافظت می‌کنند. این محفظه‌ها معمولاً در طاق‌های زیرزمینی، پایه‌های{3} بالای زمین یا نقاط ورودی ساختمان قرار دارند.

اتصال فیوژن به رشته‌های فیبر مجزا با هم‌ترازی دقیق و همجوشی حرارتی می‌پیوندد و اتصالات دائمی کم{0}}تلفات ایجاد می‌کند. تجهیزات اتصال مدرن تلفات اتصال را در زمان واقعی- تخمین می‌زنند و به تکنسین‌ها هشدار می‌دهند که اتصالات نامرغوبی که نیاز به کار مجدد دارند. استانداردهای صنعتی برای فیبرهای تک حالته تلفات اتصال کمتر از 0.1 دسی بل را می طلبد.

تست و تایید

تست نصب پست{0}}عملکرد شبکه را تأیید می‌کند و هرگونه نقص مربوط به نصب- را قبل از فعال‌سازی سیستم شناسایی می‌کند.

بازتاب سنج دامنه زمانی نوری (OTDR) به عنوان ابزار آزمایش اولیه برای شبکه های فیبر عمل می کند. این ابزارها پالس‌های نوری را به رشته‌های فیبر می‌فرستند و سیگنال‌های منعکس‌شده را برای تشخیص شکستگی، خمیدگی بیش از حد، اتصالات ضعیف یا آلودگی تجزیه و تحلیل می‌کنند. آزمایش OTDR ردیابی های دقیقی را ایجاد می کند که ویژگی های سیگنال را در کل طول کابل نشان می دهد.

آزمایش در طول موج‌های چندگانه، معمولاً 1310 نانومتر و 1550 نانومتر برای فیبرهای تک حالته انجام می‌شود، زیرا طول‌موج‌های مختلف شرایط تنش متفاوتی را نشان می‌دهند. توان سنج‌ها از پایان-تا-پایان دادن تلفات سیگنال اندازه‌گیری می‌کنند تا تأیید کنند که تضعیف کل در پارامترهای قابل قبول برای برنامه شبکه برنامه‌ریزی‌شده قرار دارد.

اسناد جامع همراه با آزمایش است، از جمله ردیابی OTDR، سوابق اتصال، به عنوان-نقشه های ساخته شده که مسیرهای کابل واقعی، و مختصات مکان را برای همه نقاط اتصال و مکان های دسترسی نشان می دهد. این مستندات برای نگهداری، عیب‌یابی و گسترش شبکه در آینده بسیار ارزشمند است.

ملاحظات هزینه و برنامه ریزی بودجه

هزینه های نصب فیبر زیرزمینی بر اساس عوامل متعدد به هم پیوسته به طور گسترده ای متفاوت است.

مطالعه هزینه استقرار انجمن فیبر پهنای باند در سال 2024 نشان داد که میانگین هزینه نصب زیرزمینی 18.25 دلار در هر فوت است که بیش از دو برابر میانگین 6.55 دلار در هر پا برای استقرار هوایی است. با این حال، سیستم‌های زیرزمینی قابلیت اطمینان طولانی‌مدت فوق‌العاده‌ای دارند، به‌ویژه در مناطقی که در معرض آب و هوای شدید قرار دارند.

بر اساس تحلیل صنعت، نیروی کار 60 تا 80 درصد از کل هزینه های استقرار زیرزمینی را شامل می شود. تکنسین‌های ماهر نرخ‌های برتر را سفارش می‌دهند، و کار زیرزمینی به زمان و تلاش بیشتری نسبت به نصب هوایی نیاز دارد. ایالت های غربی بالاترین میانگین هزینه ها را در سال 2024 به دلیل زمین های کوهستانی و شرایط زمین سنگی نشان دادند.

هزینه های مواد شامل کابل، مجرا، بسته شدن اتصال، و مواد ترمیم است. هزینه کابل دفن مستقیم{1}} زرهی 0.70 تا 2 دلار در هر فوت بسته به تعداد فیبر و ساخت و ساز. مجرای HDPE تقریباً 1 دلار در هر فوت اضافه می کند. هزینه های بسته شدن اسپلایس بسته به ظرفیت و رتبه بندی محیطی از 50 تا 200 دلار در هر واحد متغیر است.

هزینه‌های تجهیزات ماشین‌های ترانشه‌برداری، تجهیزات حفاری، کشیدن وینچ‌ها و ابزارآزمایی را پوشش می‌دهد. پروژه ها می توانند این تجهیزات تخصصی را اجاره کنند یا پیمانکارانی را که ماشین آلات مناسب دارند استخدام کنند. حفاری جهت دار بالاترین جزء هزینه تجهیزات را نشان می دهد که به طور بالقوه برای یک پروژه مسکونی به 15000 دلار می رسد.

هزینه های صدور مجوز به طور چشمگیری بسته به حوزه قضایی متفاوت است، از حداقل مقادیر در مناطق روستایی تا هزاران دلار در محیط های پیچیده شهری. برخی از شهرداری‌ها برای هر فوت-کارمزد-- حق استفاده، اوراق مرمت و هزینه‌های بازرسی وضع می‌کنند.

ترمیم سطح اغلب گرانتر از حفاری اولیه در مناطق توسعه یافته است. پیمانکاران باید روسازی، محوطه سازی و محوطه سازی را به شرایط قبل از ساخت و ساز، با افزایش هزینه ها در مکان های ممتاز با مواد تزئینی یا پوشش گیاهی مستقر، بازگردانند.

چالش ها و راه حل های مشترک

پروژه های نصب زیرزمینی با موانع قابل پیش بینی مواجه می شوند که نیاز به راه حل های تطبیقی ​​دارند.

هماهنگی ابزار

زیرساخت های متراکم زیرزمینی تنها بزرگترین چالش را در تاسیسات شهری ایجاد می کند. خطوط برق، آب، فاضلاب، گاز و مخابرات موجود برای فضای محدود زیرسطحی با هم رقابت می کنند. ابزار نادرست مشکلات هماهنگی مرکب را ثبت می کند، با برخی از خدمات فاقد اسناد مناسب یا علامت گذاری مکان.

راه حل: برنامه ریزی پیشرفته با خدمات جامع مکان یابی ابزار به شناسایی تضادها قبل از شروع ساخت کمک می کند. هنگامی که نمی توان از ابزارهای برقی اجتناب کرد، مسیرهای نصب باید فواصل جداسازی ایمن مشخص شده در کدهای محلی را حفظ کنند. حفاری جهت دار افقی روشی را برای عبور کابل های جدید در مناطق پرتراکم بدون ایجاد مزاحمت در خدمات موجود ارائه می دهد.

زمین سخت

خاک سنگی، سیستم ریشه درختان و آب های زیرزمینی همگی نصب زیرزمینی را پیچیده می کنند. شرایط صخره ای ترانشه برداری را به طور چشمگیری کند می کند و فرسایش تجهیزات را افزایش می دهد، گاهی اوقات هزینه های حفاری را دو یا سه برابر می کند. سیستم های ریشه متراکم در نزدیکی درختان مستقر خطر آسیب به کابل و پوشش گیاهی را دارد.

راه حل: حفاری خاک قبل از ساخت و ساز اطلاعات دقیق زیرسطحی را فراهم می کند که تخمین هزینه واقعی و انتخاب روش را امکان پذیر می کند. مناطق صخره ای ممکن است نیاز به مسیریابی جایگزین، حفاری جهت دار در زیر موانع یا نصب در فصولی داشته باشند که جداول آب در پایین تر قرار دارند.

آب و هوا و شرایط سایت

باران، برف و زمین یخ زده ساخت و ساز زیرزمینی را به طور قابل توجهی متوقف کرده یا کند می کند. ترانشه های باز خطرات ایمنی را به همراه دارند و نمی توانند یک شبه در بسیاری از حوزه های قضایی باز بمانند. شرایط خاک به صورت فصلی تغییر می کند، با ذوب های بهاری که محیط های کاری چالش برانگیز ایجاد می کند.

راه حل: برنامه ریزی پروژه الگوهای آب و هوای منطقه ای و محدودیت های فصلی را در نظر می گیرد. نصب زمستانه ممکن است در آب و هوای شمالی با نفوذ یخبندان عمیق غیرممکن باشد. پیمانکاران برنامه های اضطراری را برای تأخیرهای آب و هوایی و حفاظت از سایت تهیه می کنند.

تعمیر و نگهداری و ملاحظات بلند مدت-

سیستم های فیبر زیرزمینی زمانی که به درستی نصب می شوند به حداقل تعمیر و نگهداری نیاز دارند، اما برنامه ریزی استراتژیک نیازهای خدمات آینده را تسهیل می کند.

مستندات مناسب عیب یابی کارآمد را در صورت بروز مشکلات امکان پذیر می کند. همانطور که-نقشه‌های ساخته شده با مختصات GPS برای نقاط اتصال و مسیرهای کابل زمانی ضروری است که آسیب حفاری یا تخریب عملکرد به خدمه تعمیر نیاز دارد تا بخش‌های خاص شبکه را به سرعت پیدا کنند.

سیستم های مکان یابی کابل به جلوگیری از آسیب تصادفی در حین حفاری در آینده کمک می کند. برخی از تاسیسات شامل سیم‌های ردیابی فلزی هستند که موازی با مجراهای غیرفلزی هستند و موقعیت الکترومغناطیسی را ممکن می‌سازند. نوار نشانگر رسانا که 12 اینچ بالاتر از کابل ها دفن شده است به بیل مکانیکی های آینده در مورد حضور فیبر مدفون هشدار می دهد.

رشد شبکه و ارتقای فناوری از نصب کانال اولیه بهره می برد. ظرفیت مجرای داخلی اضافی در مجرای مجرای اصلی کابل های آینده را بدون حفاری جدید در خود جای می دهد. با کشیدن رشته هایی که پس از نصب اولیه کابل در جای خود باقی مانده اند، کابل های بعدی به راحتی اضافه می شوند.

سیستم‌های دفن مستقیم با چالش‌های تعمیر و نگهداری بیشتری روبرو هستند زیرا تعویض کابل نیازمند حفاری مجدد کامل-است. این محدودیت باعث می‌شود که سیستم‌های مجرای برای مکان‌هایی که انتظار تکامل یا گسترش شبکه را دارند ترجیح داده شوند.

استانداردهای نظارتی و انطباق

چارچوب‌های نظارتی متعدد بر نصب فیبر زیرزمینی نظارت می‌کنند که برای عملیات قانونی و پوشش بیمه‌ای ضروری است.

کدهای ملی برق به روش‌های نصب، عمق دفن، و الزامات اتصال به زمین برای کابل‌های دارای اجزای فلزی می‌پردازند. کدهای ساختمانی محلی، صلاحیت{1}}شرایط خاصی را اضافه می‌کنند که ممکن است از حداقل‌های ملی فراتر رود.

کد ملی ایمنی برق (NESC) دستورالعمل هایی را برای تاسیسات مخابراتی ارائه می دهد که فاصله های کاری، زمین و دسترسی به تجهیزات را پوشش می دهد. تاسیسات نصب فیبر باید با مفاد NESC مربوط به زمینه نصب خاص خود مطابقت داشته باشد.

مقررات زیست‌محیطی ممکن است برای تأسیساتی که از تالاب‌ها، آبراه‌ها یا زیستگاه‌های حفاظت‌شده عبور می‌کنند، نیاز به مجوزهای ویژه داشته باشند. پروژه‌هایی که بر زمین‌ها یا آب‌های فدرال تأثیر می‌گذارند، فرآیندهای بررسی اضافی و الزامات صدور مجوز را آغاز می‌کنند.

قراردادهای{0}}راست- با مالکان دارایی، شهرداری ها یا مناطق خدمات شهری، شرایطی را برای قرار دادن کابل، دسترسی آینده و مسئولیت تعیین می کند. این قراردادها استانداردهای نصب، الزامات بازسازی، و مسئولیت های نگهداری مداوم را مشخص می کند.

سوالات متداول

عمق دفن استاندارد کابل فیبر نوری زیرزمینی چقدر است؟

عمق دفن معمولاً بسته به مکان و مقررات بین 18 تا 48 اینچ است. مناطق شهری معمولاً به 24 تا 36 اینچ نیاز دارند، در حالی که مکان های روستایی ممکن است از 18 تا 24 اینچ استفاده کنند. برخی از حوزه های قضایی حداقل عمق 42 اینچی را الزامی می کنند. همیشه برای شرایط خاص در منطقه خود از کدهای ساختمانی محلی استفاده کنید.

آیا کابل فیبر نوری را می توان بدون مجرا دفن کرد؟

بله، کابل‌های دفن مستقیم زره‌دار{0}}را می‌توان مستقیماً در زمین بدون محافظ مجرا قرار داد. این کابل ها دارای زره ​​فولادی و مواد مسدودکننده آب{2}}برای تماس مستقیم با زمین هستند. با این حال، حفاظت از مجرا برای مناطق شهری یا مکان‌هایی که انتظار اختلالات زمین در آینده را دارند، توصیه می‌شود، زیرا جایگزینی کابل را ساده می‌کند و از آسیب حفاری محافظت می‌کند.

نصب فیبر زیرزمینی چقدر طول می کشد؟

مدت زمان پروژه بر اساس دامنه و پیچیدگی بسیار متفاوت است. اتصالات مسکونی ساده که نیاز به 200 فوت کابل دارند ممکن است در یک تا دو روز تکمیل شوند. تأسیسات تجاری بزرگ که چندین مایل را در بر می گیرند، ممکن است چندین هفته یا چند ماه طول بکشد. عوامل مؤثر بر جدول زمانی شامل تأخیرهای مجاز، آب و هوا، سختی زمین و الزامات هماهنگی خدمات است.

علت خرابی کابل فیبر نوری زیرزمینی چیست؟

شایع ترین علت خرابی، آسیب تصادفی حفاری ناشی از حفاری بدون محل مناسب تاسیسات است. سایر حالت های خرابی شامل نصب نامناسب بیش از حد شعاع خمیدگی، عمق دفن ناکافی که منجر به آسیب سطحی می شود، نفوذ آب در بسته های اتصال، و آسیب بسیار نادر جوندگان است. نصب صحیح فیبر زیرزمینی معمولاً بین 25 تا 50 سال خدمات قابل اعتماد ارائه می دهد.