دانش

از دست دادن اتصال فیبر بخشی از قدرت سیگنال نوری است که از نقطه اتصال دو فیبر عبور نمی کند. حتی مقدار کمی از دست دادن در یک اتصال می تواند در سراسر شبکه ای با ده ها یا صدها نقطه اتصال ترکیب شود و حاشیه لینک را مصرف کند و عملکرد کلی را کاهش دهد. به همین دلیل است که از دست دادن اتصال برای هر کسی که طراحی، نصب یا نگهداری می کند مهم استکابل فیبر نوریزیرساخت

این راهنما به این موضوع می‌پردازد که از دست دادن اتصال چیست، چرا اتفاق می‌افتد، چگونه می‌توان آن را به درستی اندازه‌گیری کرد، چه مقادیری در سناریوهای مختلف قابل قبول است و چگونه عیب‌یابی اتصال‌هایی که خارج از مشخصات هستند.

از دست دادن فیبر اسپلایس چیست؟

اتصال فیبر یک اتصال دائمی یا نیمه دائمی است که در آن دو انتهای فیبر برای ایجاد یک مسیر نوری پیوسته به هم متصل می شوند. تلفات اتصال کاهش توان نوری در آن نقطه اتصال است که بر حسب دسی بل (dB) اندازه گیری می شود. از دست دادن اتصال نشان دهنده قدرت نوری است که با موفقیت از طریق نقطه اتصال منتقل نمی شود و در عوض از فیبر تابش می شود.

این کمک می کند تا اتلاف اتصال را از دو اصطلاح نزدیک به هم متمایز کنیم. از دست دادن درج اندازه گیری گسترده تری است که کاهش کل سیگنال ناشی از افزودن هر جزء - یک اتصال دهنده، یک جفت کننده یا یک اتصال - به یک مسیر نوری را نشان می دهد. تضعیف کلی فیبر برای هر منبع تلفاتی در سراسر پیوند کامل است، از جمله خود کابل، اتصالات، اتصالات، خم ها و دستگاه های غیرفعال. یک اسپلایس ممکن است به خودی خود خوب به نظر برسد، اما وقتی از دست دادن آن با هر مشارکت کننده دیگری در امتداد پیوند ترکیب شود، کل می تواند ازبودجه از دست دادنو باعث مشکلات انتقال می شود.

چه چیزی باعث از بین رفتن فیبر اسپلایس می شود؟

از دست دادن اتصال از دو دسته عامل نشات می گیرد: درونی و بیرونی.

علل ذاتی

فاکتورهای ذاتی در خود الیاف تعبیه شده و در طول فرآیند اتصال قابل تغییر نیستند. مهم ترین عدم تطابق در قطر میدان حالت (MFD) بین دو فیبر در حال اتصال است. هنگامی که دو فیبر دارای مقادیر MFD متفاوت هستند - حتی الیافی از یک نوع اسمی از دسته‌های تولیدی مختلف - مقداری نور در انتقال از بین می‌رود. سایر عوامل ذاتی شامل تفاوت در قطر هسته، تمرکز هسته، دیافراگم عددی و نمایه ضریب شکست است. این تغییرات معمولاً برای الیافی با مشخصات یکسان کوچک هستند، اما در هنگام اتصال انواع الیاف غیر مشابه، مانند اتصال، اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.فیبر تک حالت-مطابق با G.652.D برای خم کردن-فیبر G.657 غیر حساس.

علل بیرونی

عوامل بیرونی از خود فرآیند اتصال ناشی می شوند و تا حد زیادی تحت کنترل نصاب هستند. شایع ترین علل بیرونی، آلودگی در قسمت انتهایی فیبر، کیفیت شکاف ضعیف (زاویه، لب، یا هکل)، ناهماهنگی جانبی یا زاویه ای هسته های فیبر، و تغییر شکل هسته ناشی از پارامترهای همجوشی نادرست است. شرایط محیطی - درجه حرارت شدید، باد، گرد و غبار و لرزش - همچنین می‌توانند کیفیت اتصال را هنگام کار در زمین کاهش دهند.

در بیشتر موقعیت‌های واقعی{0}}دنیای واقعی، تلفات اتصال بالا به جای فیزیک فیبر عجیب و غریب، به خطاهای آماده‌سازی و رسیدگی بازمی‌گردد. انتهای الیاف کثیف یا شکاف بد، یک اتصال عالی را خراب می کند. به همین دلیل است که تکنسین های با تجربه بیشتر تلاش خود را در تهیه فیبر صرف می کنند، نه در تنظیم تنظیمات پیشرفته اسپلایسر.

اتصال فیوژن در مقابل اتصال مکانیکی: عملکرد از دست دادن در مقایسه

دو روش اصلی برای اتصال فیبرهای نوری وجود دارد که ویژگی های تلفات بسیار متفاوتی را ایجاد می کنند.

اتصال فیوژن

اتصال فیوژنبه طور دائم دو انتهای فیبر را با ذوب آنها با یک قوس الکتریکی کنترل شده به هم متصل می کند. اسپلایسرهای فیوژن مدرن از همترازی هسته فعال و کالیبراسیون قوس خودکار برای دستیابی به اتلاف اتصال کم به طور مداوم استفاده می کنند. با توجه بهانجمن فیبر نوری (FOA)، یک مقدار برنامه ریزی معمولی برای تلفات اتصال فیوژن تک حالته 0.15 دسی بل در هر اتصال است و تکنسین های ماهر به طور معمول به نتایج بسیار کمتر از 0.1 دسی بل می رسند. اتصال فیوژن همچنین حداقل انعکاس عقب را ایجاد می‌کند، که در سیستم‌های حساس به تلفات برگشتی، مانند ویدیوی آنالوگ یا انتقال منسجم با سرعت بالا، اهمیت دارد.

اتصال مکانیکی

اتصال مکانیکی دو انتهای فیبر را در داخل یک محفظه دقیق تراز می کند و آنها را با گیره یا چفت در جای خود نگه می دارد، با استفاده از ژل تطبیق شاخص- برای کاهش انعکاس و تلفات در شکاف هوا. به طور دائم شیشه را ذوب نمی کند. استاندارد EIA/TIA 568 حداکثر اتلاف اتصال 0.3 دسی بل را امکان پذیر می کند و افت اتصال مکانیکی معمولی بسته به نوع اتصال و مهارت نصب کننده از 0.2 تا 0.75 دسی بل متغیر است. اتصال مکانیکی به تجهیزات کم‌هزینه‌تر و آموزش کمتری نیاز دارد که این امر آن را برای ترمیم اضطراری، اتصالات موقت یا سناریوهایی که در آناسپلایسر فیوژندر دسترس نیست.

کدام روش را انتخاب کنید

برای تاسیسات دائمی که در آن عملکرد و{0}}قابلیت اطمینان طولانی مدت اولویت دارند - به ویژه درپیوندهای بیرونی گیاهیا اتصالات مرکز داده با سرعت بالا - اتصال فیوژن انتخاب استاندارد است. اتصال مکانیکی برای تعمیرات میدانی سریع، وصله‌های موقت و برنامه‌هایی که در آن‌ها تلفات بیشتر در هر{3}}پیوند در بودجه پیوند قابل جذب است، مفید باقی می‌ماند. بسیاری از اپراتورهای مخابراتی از اتصال فیوژن برای مسیرهای ستون فقرات و مسیرهای طولانی-استفاده می‌کنند در حالی که کیت‌های اتصال مکانیکی را برای بازیابی اضطراری در دسترس دارند.

چگونه از دست دادن فیبر اسپلایس اندازه گیری می شود؟

دو ابزار اصلی برای ارزیابی افت اسپلایس استفاده می‌شوند و به سوالات مختلفی پاسخ می‌دهند.

تست OTDR برای رویدادهای Splice

یک بازتاب سنج دامنه زمانی نوری (OTDR) پالس های کوتاه نور را به فیبر می فرستد و آن را تجزیه و تحلیل می کند.سیگنال عقب پراکندهبرای توصیف رویدادها در امتداد پیوند. می تواند مکان های اتصال جداگانه را شناسایی کند، تلفات اتصال را در هر رویداد تخمین بزند، و مشکلاتی مانند خم شدن بیش از حد یا شکستگی ها را تشخیص دهد. برای شبکه‌هایی با اتصالات زیاد در طول دهانه‌های طولانی، OTDR برای تأیید اینکه هر اتصال با مشخصات مطابقت دارد ضروری است.

با این حال، یک اندازه‌گیری OTDR یک جهت-تنها تخمینی از تلفات اتصال ارائه می‌کند، نه یک اندازه‌گیری واقعی. وقتی دو فیبر دارای ضرایب پراکندگی برگشتی متفاوتی هستند - که هرگاه فیبرهایی با مقادیر MFD متفاوت به هم متصل شوند - یک-خوانش OTDR می‌تواند به طور قابل توجهی تلفات واقعی را زیاد یا کمتر نشان دهد. در برخی موارد، حتی می‌تواند یک «گینر» ظاهری را نشان دهد، که به نظر از دست دادن منفی در نقطه اتصال می‌رسد. همانطور کهCommScope توضیح می دهد، این اثر یک توهم نوری است که ناشی از تغییرات در سطح پس پراکندگی است، نه تقویت سیگنال واقعی.

چرا میانگین‌گیری دوطرفه مهم است؟

روش استاندارد صنعت برای اندازه‌گیری دقیق تلفات مبتنی بر OTDR{0}} آزمایش دو طرفه است. با توجه بهراه حل های VIAVI, اندازه گیری اتصال یکسان از هر دو انتها و میانگین گیری دو نتیجه خطای مربوط به پس پراکندگی- را حذف می کند. استاندارد TIA-FOTP-61 به این رویکرد دو طرفه برای ارزیابی تلفات اتصال قابل اعتماد نیاز دارد. بدون آن، تکنسین‌ها ریسک پذیرفتن اتصالات بدتر از آنچه به نظر می‌رسند را می‌پذیرند یا به‌طور غیرضروری دوباره کار می‌کنند که واقعاً خوب هستند.

یک مثال عملی نشان می‌دهد که چرا این موضوع اهمیت دارد: اتصال بین فیبر G.652.D و G.657 ممکن است هنگام آزمایش از یک جهت 0.35 دسی بل افت را نشان دهد که باعث نگرانی می‌شود. با آزمایش از جهت مخالف، همان اسپلایس ممکن است گینر 0.10- دسی بل را نشان دهد. میانگین دو جهته - تقریباً 0.12 دسی بل - نشان دهنده تلفات واقعی اتصال است و به خوبی در محدوده قابل قبول است. بدون آزمایش هر دو جهت، ممکن است تکنسین زمان را برای اتصال یک اتصال کاملاً خوب{10} هدر داده باشد.

تست از دست دادن درج با OLTS

برای -آزمایش پذیرش سطح پیوند، یک مجموعه تست تلفات نوری (OLTS) - متشکل از یک منبع نور کالیبره‌شده و متر قدرت - کل تلفات ورودی را در کل کارخانه کابل اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش همه عوامل تلفات را در اندازه‌گیری یک انتها-تا-آزمایش می‌کند: تضعیف فیبر، از دست دادن اتصال، و از دست دادن اتصال ترکیبی. بسیاریتست کابل فیبر نوریاستانداردها نیاز به یک تست از دست دادن درج به عنوان معیار قبولی/شکست اولیه دارند، با آزمایش OTDR به عنوان ابزار تکمیلی برای تشخیص سطح رویداد-.

از دست دادن اتصال فیبر قابل قبول چیست؟

هیچ آستانه جهانی واحدی وجود ندارد. از دست دادن اتصال قابل قبول به نوع فیبر، روش اتصال، کاربرد و بودجه تلفات کل پیوند بستگی دارد.

ارزش های برنامه ریزی بر اساس نوع فیبر و اسپلایس

FOA مقادیر برنامه ریزی با ارجاع گسترده ای را برای محاسبات بودجه ضرر ارائه می دهد. برای اتصالات فیوژن تک حالت-مقدار برنامه ریزی توصیه شده است0.15 دسی بل در هر اتصال. برای اتصالات مکانیکی چند حالته، مقدار 0.3 دسی بل در هر اتصال است. استاندارد TIA{6}}568 حداکثر تلفات اتصال مجاز را 0.3 دسی بل تنظیم می کند. این ارقام تخمین های محافظه کارانه ای هستند که برای محاسبات مرحله طراحی در نظر گرفته شده اند، نه محدودیت های مطلق عبور/شکست برای اتصالات فردی در این زمینه.

در عمل، اسپلایسرهای همجوشی مدرن به خوبی-آماده شده استفیبر تک حالت-به طور منظم تلفات اتصال زیر 0.05 دسی بل را ایجاد می کند. روشنفیبر چند حالتهنتایج کمی بالاتر هستند اما معمولاً با تجهیزات فیوژن به زیر 0.15 دسی بل می رسند.

زیان قابل قبول در زمینه: رویکرد بودجه زیان

اتصالی با اندازه 0.20 دسی بل ممکن است در یک پیوند پردیس کوتاه با حاشیه زیاد کاملاً قابل قبول باشد، اما همین مقدار می‌تواند در مسیری طولانی خارج از کارخانه که در آن ده‌ها اتصال فضای بسیار کمی در بودجه از دست دادن باقی می‌گذارند، غیرقابل قبول باشد. روش صحیح محاسبه کل بودجه از دست دادن پیوند - استتضعیف فیبر، تلفات اتصال، تلفات اتصال، و هر مؤلفه غیرفعال - و سپس بررسی کنید که ضرر اندازه گیری شده-تا-در آن بودجه با حاشیه کافی برای قدیمی شدن و تعمیرات آتی باشد.

معمولاً حاشیه پیوند حداقل 3 دسی بل برای در نظر گرفتن پیری اجزا، تخریب کانکتور در طول جفت گیری های مکرر و اتصالات احتمالی آینده مورد نیاز برای تعمیر کابل توصیه می شود.

زمان پاسخگویی

یک اتصال باید بررسی شود و به طور بالقوه زمانی که هر یک از شرایط زیر اعمال می شود، مجدداً کار شود: تلفات اندازه گیری شده آن به طور قابل توجهی بیشتر از سایر اتصالات در همان پیوند است. باعث می شود که مجموع از دست دادن لینک به بودجه نزدیک شود یا از آن فراتر رود. در آزمایش های مکرر غیرعادی به نظر می رسد. یا خود اسپلایسر تلفات غیرعادی بالایی را در طول فرآیند همجوشی تخمین زد. اگر یک بار-شکاف و باز{2}}تلفیق ضرر را کاهش ندهد، مشکل احتمالاً مربوط به سازگاری فیبر، آلودگی یا کالیبراسیون تجهیزات است تا بدشانسی.

نحوه کاهش تلفات اتصال فیبر بالا: جریان عیب‌یابی مرحله به مرحله-به-

هنگامی که یک اتصال تلفات بالاتر از حد انتظار ایجاد می کند، به جای پرش مستقیم به تنظیمات پیشرفته یا تغییرات تجهیزات، این ترتیب را دنبال کنید.

مرحله 1: انتهای فیبر را تمیز و بازرسی کنید

آلودگی تنها شایع ترین علت افزایش از بین رفتن اتصال است. ذرات گرد و غبار، روغن‌های حاصل از جابجایی، باقیمانده ژل بافر و زباله‌های موجود در هوا، همگی می‌توانند از هم‌ترازی مناسب فیبر جلوگیری کرده و باعث ایجاد پراکندگی در نقطه اتصال شوند.فیبر جدا شده را تمیز کنیدقبل از هر شکاف کاملاً با دستمال مرطوب{0}}دستمال مرطوب و ایزوپروپیل الکل- با خلوص بالا. اگر یک میکروسکوپ یا محدوده بازرسی در دسترس است، از آن استفاده کنید - آلودگی نامرئی با چشم غیرمسلح اغلب برای ایجاد یک اتصال بد کافی است.

مرحله 2:-قبل از سرزنش اسپلایسر، دوباره حذف کنید

یک شکاف ضعیف - با زاویه بیش از حد، لبه، یا علامت هک - بدون در نظر گرفتن اینکه اسپلایسر چقدر خوب عمل می‌کند، یک-تلفات زیاد ایجاد می‌کند. اگر تلفات به طور غیرمنتظره زیاد باشد، سریع‌ترین راه حل معمولاً برداشتن چند سانتی‌متر دیگر، جدا کردن مجدد-و تلاش مجدد است. اطمینان حاصل کنید که تیغه برش در وضعیت خوبی قرار دارد و به درستی قرار گرفته است. تیغه های برش خورده یا آسیب دیده یکی از دلایل ریشه ای مکرر اتصالات مکرر-هستند. زاویه شکاف زیر 1 درجه ایده آل است. زوایای بالاتر از 2 درجه به طور قابل توجهی از دست دادن اتصال را افزایش می دهد.

مرحله 3: سازگاری فیبر را تأیید کنید

بررسی کنید که دو الیافی که به هم متصل می شوند با هم سازگار باشند. اتصال الیاف با مقادیر قابل توجهی MFD متفاوت - به عنوان مثال، اتصال فیبر استاندارد G.652.D برای خم شدن-الیاف غیر حساس G.657 - بدون در نظر گرفتن کیفیت آماده سازی، تلفات ذاتی بیشتری ایجاد می کند. هنگامی که الیاف غیر مشابه باید به هم وصل شوند، از یک اسپلایسر با هم ترازی هسته فعال استفاده کنید و انتظار داشته باشید که OTDR تفاوت های جهتی را نشان دهد که نیاز است.میانگین گیری دو طرفهبرای تفسیر درست

مرحله 4: کالیبراسیون قوس و وضعیت Splicer را بررسی کنید

اتصال دهنده های فیوژن به کالیبراسیون قوس دوره ای نیاز دارند، به خصوص زمانی که شرایط محیطی تغییر می کند. تغییرات دما، اختلاف ارتفاع و سایش الکترود همگی می توانند بر قدرت قوس و مدت زمان تأثیر بگذارند. روال کالیبراسیون قوس- داخلی اسپلایسر را اجرا کنید. اگر الکترودها فرسوده یا آلوده هستند، آنها را تعویض کنید. همچنین بررسی کنید که شیارهای V- تمیز هستند - زباله در مکانیسم تراز می‌تواند باعث ناهماهنگی سیستماتیک شود.

مرحله 5: دوباره{1}}به درستی آزمایش کنید

یک اتصال را بر اساس یک خواندن OTDR یک طرفه قبول یا رد نکنید. اگر خواندن مشکوک به نظر می رسد، از جهت مخالف تست کنید و دو نتیجه را میانگین بگیرید. اسپلایس را با رویدادهای همسایه در همان فیبر مقایسه کنید - پیوندی که به طور قابل توجهی بدتر از همسایگانش است که شایسته بررسی است، در حالی که پیوندی که با بقیه پیوند مطابقت دارد احتمالاً قابل قبول است. اگر اسپلایس پس از آزمایش مجدد باز هم از کار افتاد، به جای وارد کردن ضرر پنهان به داخل، آن را دوباره کار کنیدشبکه تکمیل شده.

Splice Loss در مقابل Insertion Loss: درک تفاوت

این دو اصطلاح گاهی با هم اشتباه گرفته می شوند، اما چیزهای متفاوتی را می سنجند. از دست دادن اتصال عبارت است از اتلاف به ویژه در یک رویداد اتصال - قدرت نوری که نتواند از طریق اتصال بین دو فیبر عبور کند. تلفات درج کل تلفات وارد شده توسط هر جزء قرار داده شده در مسیر نوری است که می تواند شامل یک اتصال، یک اتصال دهنده، یک جفت یا یک تضعیف کننده باشد.

هنگام ارزیابی الفپچ کورد فیبر نورییا یک مجموعه کابل خاتمه یافته، مشخصات مربوطه از دست دادن ورودی است، که شامل از دست دادن اتصال در هر دو انتها به علاوه هر گونه اتصال یا از دست دادن فیبر در داخل مجموعه است. هنگام ارزیابی کیفیت اتصال مزرعه در داخل یک کارخانه کابل، از دست دادن اتصال معیار مناسبی است. هر دو برای بودجه کلی پیوند مهم هستند، اما به سوالات متفاوتی پاسخ می دهند.

اشتباهات رایجی که منجر به از بین رفتن زیاد اتصال می شود

چندین خطای تکرار شونده اکثر مشکلات از دست دادن اتصال قابل اجتناب در این زمینه را تشکیل می دهند.

اعتماد به یک جهت OTDR.تلقی یک خواندن OTDR یک طرفه به عنوان پاسخ نهایی - بدون در نظر گرفتن اثرات پس پراکندگی یا انجام میانگین‌گیری دو جهته - منجر به هشدارهای نادرست و نقص‌های از دست رفته می‌شود. همانطور کهیادداشت های Fluke Networks، گینرها مثبت کاذب هستند که در صورت در نظر گرفتن ارزش اسمی می توانند مشکلات واقعی را پنهان کنند.

بی توجهی به آماده سازی انتهای فیبر.عجله در جدا کردن، تمیز کردن و جدا کردن برای صرفه جویی در چند دقیقه در هر اتصال معمولاً زمان بیشتری را برای دوباره کاری هزینه می کند. کیفیت آماده سازی تنها بزرگترین عامل قابل کنترل در از دست دادن اتصال است.

اختلاط انواع فیبر بدون بررسی سازگاریاتصال الیاف با مشخصات مختلف MFD بدون آگاهی از جریمه تلفات ذاتی و مصنوعات اندازه گیری OTDR که ایجاد می کند منجر به سردرگمی و دوباره کاری غیر ضروری می شود.

نادیده گرفتن کل بودجه ضرر.تمرکز فقط بر روی مقادیر تک تک صفحه نمایش با هم نادیده گرفتن اثر تجمعی در کلطراحی کارخانه کابلمی‌تواند منجر به پیوندی شود که رویداد-به-رویداد منتقل می‌شود، اما از پایان-به-نمی‌رسد.

نادیده گرفتن تعمیر و نگهداری اسپلایسر.الکترودهای فرسوده، شیارهای V{0} کثیف، و کالیبراسیون قوس قدیمی، کیفیت اتصال را به تدریج کاهش می‌دهند و تا زمانی که مقادیر تلفات به طور مداوم ضعیف شوند، نادیده گرفتن آن آسان می‌شود.